‘Slaappillen helpen niet meer'

Hoe aardbevingen het leven van de familie Klok ontwrichtte.

Ooit was het hun droom om – in ieder geval zodra de kinderen uitvliegen – hun mooie opgeknapte boerderij uit 1824 te verkopen. Om met de overwaarde een idyllisch huisje in het bos te bekostigen en om dan vooral te genieten van al het goede van het leven. Maar door de effecten van de aardbevingen van de laatste jaren is voor dromen al zeven jaar geen plaats meer in het leven van de familie Klok. ‘Ik slaap nog maar een paar uur per nacht. Mijn hoofd draait op volle toeren, wachtend op antwoorden van instanties die ik niet vertrouw. Ik voel me de hele dag gestresst en angstig’. Monique Klok (49) en haar man zitten ‘thuis’ in een huis dat niet van hen is. Ze doen hun boodschappen bij de voedselbank en kunnen alleen maar wachten tot hun leven weer richting krijgt.

‘Slaappillen helpen niet meer'

Ik kan het moment me nog goed voor de geest halen’, vertelt Monique Klok. ‘Ik zat te bellen met mijn moeder, verplaatste mezelf al bellend van de stoel naar de bank en even daarna belandde er zo’n zes vierkante meter plafond op de plek waar ik net had gezeten.’ Het is augustus 2012. Een beving met een kracht van 3.6 op schaal van Richter. Het epicentrum ligt in Huizinge, zo’n 13 kilometer van woonplaats Roodeschool. Monique beschrijft de beving alsof er een dikke vrachtwagen pal voor de deur rijdt. ‘Ik schrok me rot. Je staat gewoon perplex. Ik had mijn moeder uit Groningen aan de lijn en zij voelde het ook!’

In 2007 kochten ze de boerderij, met een stuk land voor de paarden en een grote schuur. Peter Klok is vanwege zijn beroep als bouwvakker handig met zijn handen en wist het huis in waarde te vermeerderen door het op te knappen, de muren te isoleren en dubbelwandig glas te plaatsen. ‘In 2012 wilden we het verkopen en lag de taxatiewaarde 80 duizend euro hoger dan de koopprijs. We hadden een kleine schuld opgelopen doordat ik een dierenwinkel bezat die een tijd lang slecht bereikbaar was door wegwerkzaamheden. Maar met de overwaarde konden we de schuld en de kosten voor ons droomhuis prima bekostigen. Maar toen kwam die aardbeving.’ Voor Monique voelde het huis niet veilig meer en daarom liet ze haar kinderen vanaf 2014 bij oma slapen. ‘We zagen dat de dwarsbalken in de kelder niet meer ver genoeg in de muren zaten. Mijn kinderen sliepen daarboven. Ik durfde dat niet meer aan. Zelf weggaan was geen optie. We hadden paarden aan huis. Mijn man en ik sliepen in het deel van het huis dat wel nog veilig voelde.’ 

Begin 2013 kwam er nog een aardbeving. ‘Het huis raakte vanaf dat moment langzamerhand zo ver scheefgezakt dat je een knikker op de vloer kon leggen die meteen richting de laagstgelegen hoek rolde. De kozijnen waren compleet scheefgetrokken en in de heftigste scheuren konden wel twee vingers tegelijk. Er ontstond een gat in de muur, waardoor er vanuit het woonhuis zicht was op de paarden in de naastgelegen schuur. Eén brandmuur rustte nog maar 2 cm op een andere muur.’ Direct kwam er een samengestelde groep van Centrum Veilig Wonen en de gemeente de woning bekijken en deelden ze mee dat het huis mogelijk binnen 24 uur volledig gestut moest worden en gaven ze aan dat het realistisch was om te denken aan verhuizen. Eind 2016 werd de boerderij op 12 punten onveilig verklaard, maar op slechts 3 punten werd er gestut. De andere plekken waren wel onveilig, maar niet acuut. Daar is tot op heden niets aan gedaan.

Het verhaal van Monique en Peter Klok was ook in onze tv-uitzending te zien: