Vijftien leerkrachten in een jaar tijd

Hoe het lerarentekort het probleem van de ouder is geworden

“Nummer dertien staat nu voor de klas, nummer veertien start volgende week en leerkracht nummer vijftien staat daarna ingepland.” Marijke Volgers – van Wijk, moeder van een groepzevenleerling van basisschool KC De Ontdekking in Den Bosch ondervindt het probleem van het lerarentekort aan den lijve. “Soms word je ’s avonds gebeld dat er de volgende dag geen leerkracht aanwezig is. Meestal wordt de klas dan opgedeeld over andere klassen. Een enkele keer krijgen we het verzoek om onze kinderen thuis te houden.”

Vijftien leerkrachten in een jaar tijd

Vrijdag 15 maart staken leraren voor de derde keer in een jaar tijd. Ondanks de eerdere toekenning van in totaal 700 miljoen euro voor salarisverhoging en werkdrukverlaging in het basisonderwijs, leggen ze opnieuw het werk neer. Het nijpende lerarentekort is vandaag een hot topic. Schooldeuren sluiten hun deuren en ouders zullen wederom extra opvang voor hun kind moeten regelen.   

Basisschool KC De Ontdekking begint het schooljaar ambitieus. De school krijgt werkdrukgelden om klassen te verkleinen en daarmee de werkdruk te verlagen. In plaats van drie volle combinatieklassen groep zeven/acht, komen er vier klassen van rond de twintig leerlingen. Een extra klas betekent dat er extra leerkrachten moeten komen, in een tijd waarin vacatures in het onderwijs moeilijk op te vullen zijn. Vlak voor het eind van de zomervakantie staan er desondanks twee docenten paraat om de leerlingen klaar te stomen voor de belangrijke ‘Citotoetsjaren’. 

Dat een van de twee zwanger is vormt in eerste instantie geen bezwaar. Er is nog tijd genoeg om vervanging te regelen voor haar verlof enkele maanden later. Wanneer zij door zwangerschapscomplicaties eerder moet stoppen, begint de ondoenlijke missie om in het lopende schooljaar een leerkracht te vinden. Het schoolbestuur zet alles op alles, maar kan niet anders dan via de regionale invalpoule tijdelijke leerkrachten in te zetten. Met als gevolg dat de leerlingen elke paar weken een ander gezicht voor het digibord hebben. 

Buikpijn door lerarentekort

Voor Marijkes dochter betekent het veel hoofd- en buikpijn. “Ondanks dat de invallers daar met liefde voor hun vak staan, wil mijn dochter vaak niet naar school. Ze heeft behoefte aan stabiliteit en aan vastigheid. De invalkrachten moeten er sowieso hard aan trekken om de klas in het gareel te krijgen. Nieuwe gezichten voor de klas betekent voor de kinderen telkens weer grenzen ontdekken. Hoe ver kunnen we gaan? Met een positief beloningssysteem lukt ze dit behoorlijk goed.” 

Volgens Marijke doet de school alles wat binnen haar macht ligt. “Ze doen hun best voor een heldere communicatie naar de ouders, maar soms is de situatie heel last minute en schiet de communicatie erbij in. Maar het is een fijne school hoor. Een fijne sfeer.”  

Vandaag kan de dochter van Marijke gewoon naar school. Haar juf staakt niet, ondanks de problematiek waar de school mee te kampen heeft. “Vier leerkrachten staken wel. Sommige ouders mopperen daarover, maar ik begrijp het wel. De problemen zijn nog lang niet onder controle. Er is al zoveel ingezet op overleg. Ik zie niet hoe ze hun punt nog op een andere manier kracht kunnen bijzetten.”