Hoe ver mag de overheid gaan om vrouwen aan het werk te krijgen?

Explainer over vrouwenemancipatie

Nergens anders in Europa werken jonge vrouwen zo weinig uren als in Nederland. En ook nergens anders zijn de verschillen tussen vrouwen en mannen zo groot: namelijk 29 uur tegenover 37 uur per week. Dat mannen gemiddeld meer uren per week werken, geldt voor alle leeftijden. Wel is dit verschil onder de 25- tot 35-jarigen minder groot dan onder de 35- tot 65-jarigen. 47% van de vrouwen gaat bij de geboorte van het eerste kind minder werken, tegenover 9% van de mannen.

Hoe ver mag de overheid gaan om vrouwen aan het werk te krijgen?

Volgens critici creëert onze maatschappij een enorme ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Zo doen vrouwen te weinig met de studie die ze hebben gevolgd. Er is als maatschappij dan wel geïnvesteerd, maar het levert weinig of geen rendement op. En als vrouwen er dan voor kiezen om na de geboorte van hun kind minder te gaan werken, worden ze financieel afhankelijk van hun echtgenoot. Mocht het huwelijk stuklopen, dan staan ze er opeens alleen voor. Bovendien hebben ze door het gat in hun loopbaan minder kansen op de arbeidsmarkt.

Mogen we het misschien zelf weten?

Toch is deze ongelijkheid vaak zelfgekozen. Partners bepalen graag zelf hoe ze het ouderschap verdelen. Uit onderzoek bleek recent dat ouders met een traditionele rolverdeling het gelukkigst zijn. 

Kunnen en mogen vrouwen zelf (nog) bepalen hoe ze arbeid en zorg verdelen? Ja, arbeid en zorg zijn, ondanks twee feministische golven, nog steeds ongelijk verdeeld. Is dit erg? Is de strijd nog niet af, of moeten we overgaan tot acceptatie? In hoeverre houden ouders de eigen keuze om zelf arbeid en zorg te verdelen?

De komende weken zullen we op verschillende aspecten van (on)gelijkheid, keuzevrijheid en emancipatie ons licht laten schijnen.