'Wij schamen ons niet meer voor onze schulden'

Het ging mis bij het openen van een nieuwe bankrekening voor de hypotheek ...

Joke komt met haar man Marco en vier kinderen (1, 5, 6, en 8 jaar) rond van 75 euro per week. Tweeënhalf jaar lang schaamden ze zich en praatten ze niet over hun schulden. “Het moet maar eens gedaan zijn met het taboe rondom schulden, daarom deel ik ons verhaal.”

'Wij schamen ons niet meer voor onze schulden'

Schaamte

“Na een melding van de buren over overlast van onze katten, kwam de dierenpolitie in december bij ons langs. Onze vloer was kapot gekrabd door de katten en geld voor een nieuwe vloer hadden we niet. In plaats van werk te maken van de melding, dacht de dierenpolitie: we gaan dat gezin helpen. Diezelfde week kwamen ze langs met drie kunstkerstbomen, eten en cadeautjes voor de kinderen. Of ze een foto van ons mochten maken voor de kerstboom? Natuurlijk. De foto plaatsten ze op Facebook en het AD pakte dat vervolgens op. Dat was het moment dat we onze schaamte overwonnen. Achteraf hebben we daardoor zoveel hulp gekregen, waanzinnig. Van cadeaubonnen, tot kerstpakketten en een nieuwe spiksplinternieuwe laminaatvloer.”

Onder water

“Het ging mis op het moment dat Marco en ik bij het afsluiten van de hypotheek een nieuwe bankrekening openden. Een half jaar lang dachten we dat we de hypotheek betaalden, maar op de nieuwe rekening stond geen geld. Toen de bank ons hiervan op de hoogte stelde, hadden we een openstaande schuld van ruim vierduizend euro. Dat hadden we niet. Alle lof aan de bank die akkoord zou gaan met een aflossing van honderd euro per maand. De VvE (Vereniging van eigenaren) eiste echter dat we het bedrag in zes maanden moesten afbetalen. Dat was de strop. Noodgedwongen verkochten we ons huis voor 90.000 euro, waar we destijds 120.000 euro voor hadden neergelegd.” 

Van kwaad tot erger

“Een aantal verkeersboetes van het CIB gingen naar ons oude adres. Het bedrag vermenigvuldigde zich snel. In april 2016 kregen we via een advocatenkantoor een bewindvoerder toegewezen. De schulden werden door hem alleen maar groter. Bij de laatste berekening in januari, bleek dat sinds we onder zijn bewindvoering staan, onze schulden met 30.000 euro zijn gestegen. Momenteel hebben we een schuld van ongeveer 70.000 euro. Nadat we afgelopen jaar twee maanden zonder leefgeld hadden gezeten, volgens de bewindvoerder ‘duurde alle aanvragen gewoon heel lang’, kregen we in januari een nieuwe en goede bewindvoerder toegewezen. Als alles volgens plan verloopt, gaan we deze zomer het schuldsaneringstraject in. Een opluchting. Toch snap ik niet dat onze vorige bewindvoerder dit nooit gelukt is, wat is er achter de schermen gebeurd?” 

Te lange wachtlijst

“Een wachtlijst van een of twee jaar is veel te lang voordat voor mensen zoals wij, de schuldhulpverlening in kunnen. Ondertussen stapelen de boetes en rentes zich op. We hebben al om hulp gevraagd, zijn de drempel overgestapt, is het eerlijk dat ze ons belonen met nog meer boetes. Wat versta je dan onder hulp?”

Gezin

“Marco werkt, ik ben thuis bij de kinderen. Onze oudste dochters gaan naar het speciaal onderwijs. Beiden hebben last van hechtingsproblematiek door het verleden van hun vader, mijn ex. Gelukkig krijgen we veel hulp van oma. De kinderen weten dat papa en mama niet veel centjes hebben, maar ze komen niets te kort. We gaan niet op vakantie, maar we doen genoeg leuke dingen. Soms met de Rotterdampas. Als de kinderbijslag binnen is, mogen ze één leuk ding uitzoeken om te doen, bijvoorbeeld KFC of Mac Donalds.” 

Diep dal

Je kunt zitten mokken, daarmee verander je de situatie niet. We zijn door diep dal gegaan. Jeugdzorg kwam er ook nog bij, maar uiteindelijk hebben we onze problemen aangepakt. Zowel ons huwelijk als de kinderen zijn gered. Onze grootste rijkdom zijn onze kinderen. Zonder hen hadden Marco en ik het niet volgehouden. Met als beloning dat we hopelijk deze zomer, eindelijk de schuldhulpverlening ingaan en over drie jaar schuldenvrij zijn.”