Willemien: ‘Ik verloor mijn baby aan kinkhoest’

Willemien verloor baby Lauren aan kinkhoest en zat afgelopen jaar in onze aflevering over Vaccinaties. Hoe is het nu met haar? Tijdens de uitzending lag de nadruk op het vaccineren zelf, maar hoe ging Willemien’s rouwproces? Hoe rouw je als je je kind verliest aan een ziekte die (waarschijnlijk) veroorzaakt is door een ongevaccineerd persoon? En hoe is het om daarna opnieuw zwanger te worden? Nieuwlicht ging opnieuw met Willemien in gesprek.

Willemien: ‘Ik verloor mijn baby aan kinkhoest’

“Twee uur nadat mijn reportage voor Nieuwlicht was opgenomen, zat ik bij de verloskundige. Ik was opnieuw zwanger. Mijn schoonzus zag het aan mijn gezicht tijdens de uitzending. Na de geboorte van Mattias werd ik zelfs nog een keer zwanger en terwijl ik met jou bel, ligt Nynke van drieënhalve week oud bij mij op schoot. Dat voelt bijzonder en dubbel. 

Benauwd

"Nynke is nu net zo oud, als het moment dat Lauren ziek werd. Mijn man was na drie weken zwangerschapsverlof net twee dagen aan het werk toen ik op dinsdagmiddag met haar naar het ziekenhuis ging. Ze was zo benauwd. In eerste instantie dachten de artsen dat het een RS-virus was. Ze kreeg een neusvleugeltje voor extra zuurstof en drinken lukte niet zelfstandig. Donderdagochtend zei de kinderarts: ‘wat ligt ze lekker rustig’. Dat voelde niet goed, Lauren bewoog altijd. ‘Nu hebben we haar nog’, was het eerste wat ik zei. Mijn vader vond dat een gekke opmerking, maar mijn gevoel zei dat het niet goed ging komen. Vrijdagnacht moest ze aan de beademing en hebben ze haar naar Groningen gebracht. Die avond heb ik haar voor het laatst vastgehouden." 

Reanimeren 

"Zaterdagochtend zei de kinderarts op de intensive care dat ze 2 procent overlevingskans had. Daarna was het slecht nieuws op slecht nieuws: bloedwisseling, nierdialyse, en tijdens de operatie voor het aansluiten op de hart-long machine om haar hart te ondersteunen - wat een vrij gemakkelijke ingrijp is – kwam de arts om te vertellen dat het niet goed was gegaan en ze haar tijdens de operatie hadden moeten reanimeren. 

Tijdens de operatie voelden we allebei dit kon wel eens het einde zijn. We hebben enorm gehuild. Dezelfde dag hebben we de begrafenis gepland en bedacht hoe we dit aan haar broer Jesse moesten vertellen. Ik belde de buurvrouw of ze de kleertjes wilden wassen waarvan ik wilde dat Lauren ze als laatste aanhad. Daarna heeft Lauren nog drie weken geleefd. Ze kreeg een hersenbloeding, klaplong, epileptisch aanval, haar nieren deden het niet meer en de lever stierf af. Op 14 februari op Valentijnsdag was ze even wakker en hebben we haar oogjes gezien. Op het moment dat ze overleed, had ik er vrede mee. Ze was rustig, het was goed dat ze ging." 

Tekst gaat door onder de afbeelding

LiefsvanLauren

"God was en is erbij, door het lijden heen. Het maakt het gemis nog steeds onwijs heftig, maar geeft wel rust. Ik mis Lauren ontzettend, soms schreeuw ik het uit. Ik had vier kinderen kunnen hebben. God had het kunnen fiksen, maar hij heeft het niet gedaan. 
Ik heb daarna de webshop Liefsvanlauren opgericht voor ouders die ook rouwen om een verloren kindje. Zo kunnen ze bijvoorbeeld een herinneringskoffer bestellen. Het zijn kleine dingen, maar ik kan ze tot steun zijn en bemoedigen doordat ik weet hoe het is om een kind te verliezen. 

Het moment dat ik ontdekte dat ik opnieuw zwanger was - precies een half jaar na het overlijden van Lauren - voelde dubbel. Je rouwt en pakt tegelijkertijd het leven op. In die zwangerschap ben ik in een zware depressie gekomen. Zou ik dit kindje wel zien opgroeien? Elke nacht droomde ik dat ik een kindje moest begraven, de beelden van het kistje van Lauren kwamen terug. Het eerst wat ik zei nadat Mattias geboren was: ‘maar hij leeft!’. Ik merkte dat ik pas kon genieten toen hij de 8 weken voorbij was. Kort daarop werd ik nog een keer zwanger, dit keer van een meisje." 

Tekst gaat door onder de foto

Willemien verloor haar baby aan kinkhoest

Kritischer

"Mensen vragen vaak of ik boos ben of anders naar vaccinaties kijk na het overlijden van Lauren. Ik ben vooral kritischer. Waar vaccineren we eigenlijk voor? Ik had bijvoorbeeld nog nooit stilgestaan dat de K bij de ‘DKTP’-prik van kinkhoest is. En zo was er bij Nynke’s kraambezoek een vriendin die zei: ‘ik blijf nog even weg, want ik ben verkouden.’ Vroeger zou ik hebben gezegd, ‘joh maak je niet druk en kom gewoon’. Nu ben ik blij dat ze het aangeeft, een baby heeft nog geen volgroeid immuunsysteem. 

Ik ben nog steeds voorstander van vaccineren, maar snap ook de ouders die het niet laten doen. De belangrijkste vraag is: hoe zit het en waar vaccineren we tegen?  Ik geloof niet in bangmakerij. Vaccinaties geven bijwerkingen, het is een soort medicijn, maar het is niet onschuldig, Ouders moeten hun eigen keuzes kunnen maken, maar maak ze weloverwogen, wees kritisch en stel vragen. Bij Lauren houd ik mezelf altijd maar voor dat ze kinkhoest heeft gekregen van een voorbijganger in de Albert Heijn en niet van iemand die op kraambezoek kwam.” 

Bekijk de tv-uitzending van NieuwLicht waarin Willemien haar verhaal vertelde: