Adoptiemoeder Claire (41): "Feit blijft wel dat je toch een boom in andere grond plant en dat is iets wat je eigenlijk niet zou moeten willen"

Een verhaal over de kracht en kwetsbaarheid van open adoptie

In onze uitzending over adoptie geven deskundigen en geadopteerde kinderen hun visie op adoptie. Maar hoe zit het eigenlijk met de adoptiemoeder? Welke hobbels ervaart zij? En hoe kijkt zij aan tegen de huidige adoptiediscussie? Claire van den Heuvel (41) adopteerde samen met haar man Koen tweeling Miles en Dean (8) uit de Verenigde Staten en ontmoette hun biologische moeder. “Over dat we haar gingen ontmoeten, heb ik nooit getwijfeld. Maar spannend was het wel.”

Adoptiemoeder Claire (41): "Feit blijft wel dat je toch een boom in andere grond plant en dat is iets wat je eigenlijk niet zou moeten willen"

Claire: “De biologische moeder maakt zelf de keuze. Zij koos ons als ouders voor haar kinderen. Ook omdat ze al eerder een kindje had afgestaan. Een meisje, dat nu in Den Haag woont. Voor haar was het belangrijk dat haar tweeling in de buurt van hun zus zou komen wonen, zodat zij wel met elkaar kunnen opgroeien. Wij kwamen uit Nederland en stonden open voor een open adoptie. Daarom koos ze ons.”

Op 26-jarige leeftijd krijgt Claire de diagnose kanker. Als gevolg van de ziekte, zal ze niet meer zwanger kunnen worden. Samen met haar man Koen kiest ze ervoor om de adoptieprocedure in te gaan. “Al vrij snel in het proces vallen er landen af. Zo konden we geen kindje uit Zuid-Afrika adopteren, omdat je dan acht jaar getrouwd en katholiek moest zijn. Om een kindje uit Kenia te adopteren moest je er negen maanden gaan wonen. Dat moet financieel en qua werk maar kunnen.”

Biologische moeder kiest adoptieouders

adoptiemoeder
Claire en Koen met tweeling Miles en Dean

Claire en Koen maken een bewuste keuze voor adoptiekindjes uit de Verenigde Staten vanwege het open adoptiebeleid. Dit houdt in dat je als adoptieouders zoveel mogelijk weet van de achtergrond van de biologische moeder en open staat voor contact. Daarnaast kiest de biologische moeder tijdens haar zwangerschap zelf de adoptieouders. Dit systeem bestaat ook in Nederland, maar omdat de Nederlandse pleegzorg een stuk beter geregeld is dan in de Verenigde Staten, zijn de wachtlijsten voor een Nederlands adoptiekindje lang.

Door te kiezen voor open adoptie, kiezen Claire en Koen ook voor een biologische moeder die nog steeds een rol speelt in het leven van Miles en Dean. Claire: “Door dit traject aan te gaan, kies je er ook voor je hart open te stellen voor een heel nieuwe familie. Daar hebben we nooit over getwijfeld. Sterker nog, die transparantie vonden we juist heel belangrijk voor onze jongens.”

Toch zorgt het voor spannende momenten. “We kregen de jongens toen ze acht dagen oud waren. Nadat we ze een week verzorgd hadden, was er een ontmoeting met de biologische moeder en haar moeder, de oma van Miles en Dean. Ik was toch bang dat ze de kindjes weer terug zou willen zodra ze zou zien. Achteraf bleek dat zij juist bang was dat wij de jongens toch niet wilden als we haar zouden zien en ze weer terug zouden geven. Een ‘bittersweet’ gevoel voor ons allebei. We waren beiden op ons eigen manier heel dankbaar. Maar je voelt ook dat je als volwassenen het levenspad verlegt van twee kinderen die nog niks in te brengen hebben.”

De pijn van een adoptiemoeder

Claire: “Dat levenspad gaat zeker niet zonder slag of stoot. Vanaf een jaar of vier merkten de jongens dat ze anders waren dan anderen. Ze zijn donker én tweeling en ze hebben witte ouders. Daarbij kregen –en krijgen- ze regelmatig te maken met racisme. Als witte Nederlander heb je eigenlijk geen idee hoe erg dat nog speelt in ons land. Vanuit ons witte perspectief en door onze onwetendheid zijn we ons er niet van bewust hoe lastig het soms is voor mensen met een andere kleur. Zo vroeg Miles toen hij net op de kleuterschool zat: ‘Mama, waarom noemt de juf dit potlood huidskleur? Mijn huid is toch ook een kleur?’ 

 

adoptiemoeder

Als volwassenen verleg je het levenspad van twee kinderen die nog niks in te brengen hebben

“Laatst kwamen de jongens huilend terug nadat ze een ijsje waren gaan halen en uitgescholden waren voor vieze vluchtelingen. Of toen een kindje had gezegd: ‘Wie wil er nou verkering met jou? Jij bent bruin en komt uit een ander land.’ Als moeder moet je dan echt wel even slikken hoor. We praten heel open over dit soort opmerkingen en bagatelliseren ze zeker niet. Daarmee misken je hun gevoelens. We geven aan dat ze er verdrietig over mogen zijn en proberen ze tegelijkertijd mee te geven er boven te staan.”

Terug naar de roots

Al vrij snel stelden Miles en Dean vragen over hun komaf. Vooral Miles wilde alles weten. Dankzij de open adoptie konden Claire en Koen veel antwoorden geven, maar als de jongens vijf zijn, besluit het gezin om de biologische moeder op te gaan zoeken. Voor Claire was dit een zeer emotionele reis. “Je weet wel dat je niet hun echte, biologische moeder bent, maar het voelt natuurlijk wel zo. Op het moment dat ze dan hun biologische moeder ontmoeten, wordt het heel zichtbaar. Het ontvouwt zich voor je ogen.”

“Voor de jongens was het heel goed, maar ze reageerden heel verschillend. Miles wilde alles weten en zocht bevestiging en verbinding met zijn moeder. Dean vroeg zich juist af of wij wel gewoon zijn ouders bleven en of we wel weer terug naar huis zouden gaan. Ik heb door deze reis nog meer respect voor hun moeder gekregen. Ze straalde uit dat ze heel erg blij was om de jongens te zien, maar dat ze nog volledig achter haar keuze stond. Dit gaf rust voor zowel de jongens als voor mij.”

‘Plek in mijn hart voor allebei’

“Toen we de reis hadden gemaakt zei Miles: ‘Ik heb plek in mijn hart voor jullie allebei. Vind jij dat ook goed mama?’ Ze krijgen van ons de ruimte om van ons allemaal te houden. Als adoptieouders wil je het misschien nog net even wat meer goed doen dan ouders die zelf een kind hebben gekregen. Door te adopteren, heb je het levenspad van een kind verlegd. Je hebt een keuze voor ze gemaakt, maar je bent geen eigenaar van het kind. Zij hebben het recht om zichzelf te zijn en eigen keuzes te maken. Dus als zij naar de Verenigde Staten terug willen als ze achttien zijn; ga! Koen en ik houden de weg voor ze open en zullen ze helpen waar we kunnen ook als dat loslaten betekent.”

Kroeshaarworkshop

“Er is veel hulp en informatie beschikbaar. De landelijke organisaties bieden thema-avonden aan over bijvoorbeeld hechting of omgaan met racisme. En we hebben zelf ook wel eens hulp gezocht van een psycholoog. Dan stel je jezelf toch de vraag of de problemen die je ervaart te maken hebben met de adoptie, met het feit dat ze tweeling zijn of gewoon met het feit dat het twee energieke jongetjes van acht zijn. En ach, je maakt ook wel weer grappige dingen mee. Zo gaan we morgen naar een workshop over hoe je kroeshaar moet behandelen.”

 

Ik heb plek in mijn hart voor jullie allebei. Vind jij dat ook goed mama?

Adoptiediscussie

In de huidige discussie kan Claire zich wel vinden. “Adopteren zou in het belang van het kind altijd de laatste optie moeten zijn. In Nederland is de pleegzorg heel goed geregeld, maar in heel veel landen is dat niet zo. Dus voordat adoptie stopgezet zou worden, is er nog een grote verbetering van het zorgsysteem nodig. Want wij kunnen wel stoppen met adopteren, maar waar komt een kind dan terecht? Feit blijft wel dat je toch een boom in andere grond plant en dat is iets wat je eigenlijk niet zou moeten willen."

Praat mee op Facebook: