Hoe vinden we elkaar nog?

Hinke Abbema over LHBT'ers en christen zijn

De Nashville-discussie is inmiddels bekoeld, maar de vraag blijft nog rechtovereind staan: Hoe past LHBT identiteit binnen de kerk? Theoloog, voorganger en schrijver Hinke van Abbema laat in haar column zien hoe moeilijk te beantwoorden deze vraag is.

Hoe vinden we elkaar nog?

LHBT’er en christen zijn. Kan dat samen gaan? Sommigen van jullie zullen denken: moet die vraag in 2019 nog steeds gesteld worden? We zijn inmiddels toch zover dat we het accepteren, het is toch duidelijk dat God van ons houdt zoals we zijn en dat iedereen zichzelf mag zijn bij God? Anderen vinden het allemaal minder makkelijk, zeggen aarzelend ja, maar dan wel met voorwaarden, zoals een relatie in liefde en trouw, of geen relatie. En dan zijn er mensen die nee geven als antwoord op deze vraag. Afgelopen augustus zond PowNed de documentaire “OMG” uit over LHBT’ers die hun geaardheid zien als het kruis dat ze moeten dragen, ze moeten zichzelf verloochenen. Zij blijven single of gaan een heteroseksuele relatie aan. In die documentaire zei de verslaggeefster meerdere keren dat LHBT en christen zijn niet samengaat.

De uitersten van ja en nee en alle tinten grijs daartussenin. Het lijkt me een onoplosbare kwestie. Want hoe vinden we elkaar nog?

Reactie op Nashville

Afgelopen jaar kwam de Nashville-verklaring naar Nederland, die veel stof heeft doen opwaaien en de polarisatie heeft doen toenemen. Ik heb mensen huilend bij me op de bank gehad omdat ze zich afgewezen voelden. Om me hierin te verdiepen ben ik in september naar de Nashville studiedag geweest. De ene kant.

Ik heb een getuigenis gegeven op de Idahot viering en een LHBT-roman uitgegeven. Ik heb meegedaan aan de Rotterdam Pride en ben een LHBT-pastoraat gestart. Als je wilt, kun je me een activist noemen van de andere kant. En dan meewarig je hoofd schudden of juist trots op me zijn. Maar die polarisatie wil ik niet.

Vorig jaar heb ik gepreekt over gerechtigheid. Mijn conclusie was dat als je recht wil doen, je dan soms je kop boven het maaiveld moet uitsteken. Maar dat is lastig. Je voelt een verantwoordelijkheid om op te komen voor een minderheid, maar je voelt ook de spanning om je telkens weer kwetsbaar op te stellen, ergens wat van te zeggen, ergens voor te moeten vechten. En wat als je neergemaaid wordt?

Vermoeiende discussie

Ik ben een paar keer op de grond terecht gekomen, moe van de discussie, moe van het gevoel om weggezet te worden. Tegelijk heb ik in dezelfde tijd prachtige gesprekken gevoerd en het gevoel gehad dat wat ik doe, en het boek dat ik geschreven heb, bijdraagt aan begrip en acceptatie. En gerechtigheid is iets wat goed is op zichzelf, daar hoef ik niks voor terug te krijgen.

Antwoord op een moeilijke discussie

Toch blijft het knagen, want ik heb nog geen antwoord gevonden op de vraag in de titel. Mensen zoeken God oprecht, en trekken daarbij soms conclusies die andere mensen en hun keuzes uitsluiten. Er is veel angst voor het onbekende, seksualiteit wordt snel uitvergroot en als extreem belangrijk gewaardeerd, alsof iemand die homoseksueel is volledig door haar of zijn seksualiteit gedefinieerd wordt. Aan de andere kant zijn mensen ongeduldig en vinden ze dat het lang genoeg geduurd heeft. Conservatievere christenen voelen zich door hen niet serieus genomen.

Ik heb geen antwoord, dus ik eindig met een vraag: kun je God zien in de ogen van de ander?