"Leraren, stop met staken! Jullie werken het lerarentekort in de hand"

NieuwLicht-redacteur Marieke Gouka was tot een paar jaar geleden docent Nederlands. Met lede ogen ziet zij de onderwijsstaking van aanstaande woensdag aan en concludeert dat staken het lerarentekort juist in de hand werkt.

"Leraren, stop met staken! Jullie werken het lerarentekort in de hand"

Er is een probleem in lerarenland, dat moge duidelijk zijn. Op woensdag 6 november sluiten scholen opnieuw hun deuren en staken leraren in het basis- en voortgezet onderwijs voor meer geld en een lagere werkdruk, ondanks de eenmalige toezegging van 460 miljoen euro die het kabinet vorige week deed. Het nijpende lerarentekort ligt ten grondslag aan veel van de problemen. Maar lieve leraren van Nederland; stop met staken. Hiermee werken jullie het lerarentekort in de hand.

Ik ben geen topprioriteit

Stel; je overweegt het leraarschap in het basis- of middelbaar onderwijs. Je hebt liefde voor kinderen en droomt ervan ze voor te bereiden op hun wereld van later. Kortom; je zou de juiste man op de juiste plek zijn. Of waarschijnlijker: de juiste vrouw.

Tot de zoveelste lerarenstaking. Aanstaande woensdag gaan de leraren voor de vijfde keer in anderhalf jaar tijd de barricade op. Een van de belangrijkste speerpunten is het terugdringen van het lerarentekort. Gewapend met beleusde spandoeken en gehuld in t-shirts met daarop ‘Ik ben geen topprioriteit’ maakt de leraar duidelijk dat hij zich overvraagd en financieel ondergewaardeerd voelt. 

Door deze uitingen hoopt hij op structureel meer geld voor het onderwijs en nóg veel meer op nieuwe collega’s. Want alleen een groot aantal extra leraren kan de huidige problematiek oplossen. Zonder mankracht heb je immers ook niks aan kleinere klassen, minder lesuren en hogere salarissen.

Imagoschade door staken

Die potentiële nieuwe collega’s krabben zich na het zien van zoveel frustratie en onvrede ongetwijfeld achter de oren. Is de keuze voor de Pabo of een lerarenopleiding wel zo’n goed idee? Waarom zou je kiezen voor een matig betaalde baan waar je je ook nog eens een slag in de rondte werkt? Waarom zou je ervoor kiezen geen topprioriteit te zijn, terwijl je -jong, ambitieus en gedreven- juist voor het hoogst haalbare wil gaan?

Brengt staken niet nog veel meer imagoschade toe aan het toch al wat bekraste laklaagje van het leraarschap? Werk je al onvrede scanderend het probleem niet juist verder in de hand? Volgens de bonden is het geen keuze meer. Onderhandelingen hebben te weinig opgeleverd en staken is wat rest.

21e eeuwse vaardigheden in plaats van staken

En daar krab ik me achter de oren. Hoe zit het dan met ‘the law of attraction’ waar positieve gedachtes en handelingen positieve resultaten bewerkstelligen? En andersom. Vanuit ongenoegen en frustratie blijven roepen wat er niet deugt, zal de nieuwe generatie leerkrachten niet enthousiasmeren. In tegendeel.

Maar wat is er dan wél nodig? Wist ik het maar, want dan had ik eigenhandig een van de urgentste maatschappelijke problemen opgelost. Want geloof me; ondanks dat ik zelf het onderwijs vaarwel heb gezegd, vind ik het leraarschap van wezenlijk belang. Hun imagoprobleem is verre van terecht, maar wel deels zelfgecreëerd. Dus bezint eer ge begint en zet die 21e eeuwse vaardigheden in om van binnenuit de koers te wijzigen.