'Ik heb een bloedhekel aan de politie'

Agressie tegen de politie komt vaak voor en ook Murat (41) kan daarover meepraten. En dan niet vanuit het perspectief van een agent. Nee, vanuit het perspectief van de burger. Hij heeft, op zijn zachtst gezegd, een bloedhekel aan de politie. Waarom? Daar is hij heel stellig in: “Ik heb donker haar, bruine ogen en ik heet Murat. Ik word er altijd tussenuit gepikt, zonder dat ik iets verkeerd doe.”

'Ik heb een bloedhekel aan de politie'

Het etnisch profileren zit hem dwars. Hij is van Grieks-Armeense afkomst en heeft een christelijke achtergrond. Door zijn naam en uiterlijk wordt hij vaak aangehouden, zonder dat daar een echte aanleiding voor is. “Weet je wat het is, als je in Nederland Klaas heet, heb je geen probleem. Heet je Murat en rijd je in een dikke Mercedes: grote problemen. Ik word elke maand drie keer aangehouden om te kijken of er drugs in mijn achterbak liggen.”

Vijftien aanhoudingen

“Wanneer ik politie zie lopen, beginnen mijn handen gelijk te zweten.” Van angst dat ze hem weer zullen aanhouden en van woede om hetgeen dat ze hem hebben aangedaan. Hij heeft met enige regelmaat meegemaakt dat hij vanwege een ‘steekproef’ werd aangehouden, er in de kofferbak gekeken werd of naar zijn autopapieren werd gevraagd.

“Ze hebben toch hun computer waar alles in staat? Waarom blijven ze mij na vijftien keer in korte tijd nog steeds aanhouden, als ze kunnen zien dat er tijdens voorgaande keren ook niks aan de hand was? Dat ze mij een paar keer aanhouden omdat ze me niet vertrouwen, prima. Maar na zoveel onnodige controles achterelkaar zijn ze bij mij echt een grens overgegaan.” 

Het gaat zelfs zo ver, dat de politie hem in Bussum aanspreekt om te vragen wat hij daar doet. Waar zij op dat moment niet van uitgaan, is dat Murat daar woont. “Pas toen ik met de sleutel mijn eigen poort opende, geloofden ze mij en gingen ze weer weg. Dat is toch niet normaal?”

 "Ik word elke maand drie keer aangehouden om te kijken of er drugs in mijn achterbak liggen.”

Mishandeling

Zijn aanhoudingen verlopen daarnaast niet bepaald zachtaardig. Wanneer hij bij een blaastest 0,1 promillage te veel blaast, wordt hij hard tegen zijn auto geduwd en in de boeien geslagen. Volgens hem zou een ander hier een simpele boete voor krijgen en daar zou het dan ook bij blijven. “Ik word in de bak gezet voor iets kleins. De manier waarop dat gebeurt zie ik eigenlijk als mishandeling. De handboeien zaten zo extreem strak om mijn polsen heen, dat de striemen erin gekerfd stonden. En dat alleen maar vanwege mijn uiterlijk”

Verschillend behandeld

Daarnaast ziet Murat grote verschillen in de manier waarop de politie reageert op een melding die hij zelf maakt en op een melding die tegen hem wordt gemaakt. “Een keer was er een vrouw die een melding maakte van dat ik haar geslagen zou hebben, wat overigens niet waar was.  Maar ze maakte alleen een melding, dus het was geen echte aangifte. Direct komen meerdere agenten op mij af rennen en er ontstaat een grote escalatie. Wanneer er bij mij fietsen zijn gestolen en ik aangifte doe, gebeurt er helemaal niks. Ik heb notabene camerabeelden waar alles opstaat, maar daar hoor je vervolgens niks meer van.”

"Ik heb ze helemaal verrot gescholden. Heel de straat kon het horen: ‘vieze vuile teringhonden!"

‘Vuile teringhonden’

Zelf zegt hij nooit fysiek geweld tegen de politie te hebben gebruikt. Hooguit een keer duwen, omdat ze te dichtbij kwamen. Schelden is hij daarentegen niet vies van. Wanneer de politie naar zijn huis gaat om hem te ondervragen over iets, schiet dat bij Murat in het verkeerde keelgat. “Toen ze het in hun hoofd haalden om bij mij aan te bellen om naar binnen te gaan, knapte er bij mij iets. Ik heb ze toen helemaal verrot gescholden. Heel de straat kon het horen: ‘vieze vuile teringhonden!’ Ik was echt zo boos. Waar halen ze het lef vandaan om gewoon naar mijn huis te komen? Als ze me willen spreken dan kom ik wel naar hen toe, maar ze moeten dit echt niet nog een keer proberen. Ze mogen hooguit langskomen om een brief in de brievenbus te stoppen om te vragen of ik naar het bureau kom. Meer niet.”

Murat weet een oplossing

Ook al heeft Murat een hekel aan de politie, hij weet dat niet alle agenten hetzelfde zijn. Volgens hem komt het door alle ellende die ze in de loop der jaren hebben meegemaakt. “Het is niet dat iemand blij naar hen toegaat en zegt: ‘hé gefeliciteerd!’ Nee, ze krijgen alleen maar te maken met vervelende situaties en negativiteit. Dat doet wat met een mens. Daar zou een oplossing voor moeten komen en daar zou ik niet de dupe van moeten zijn. Wat nou als agenten één jaar buitendienst hebben en dan één jaar binnendienst? Dan kunnen ze tenminste steeds herstellen van wat ze meemaken op straat.”