"Ze hebben je gewoon te pakken als je boven de 70 bent"

Formulieren en rekeningen komen vooral nog digitaal. Voor Anny (75) is het niet bij te benen.

“Kijk, u heeft een pakket gewonnen”, Anny wijst op haar iPad naar een overweldigende hoeveelheid spam en fishingmails. Dat de mails niet waar kunnen zijn, heeft Anny ook wel door. “Maar het is zo irritant dat je het niet kwijtraakt.”

"Ze hebben je gewoon te pakken als je boven de 70 bent"

Anny is een rustige maar energieke vrouw met zelfverzekerde uitstraling, tennist twee keer per week, oogt jong voor haar 75 jaar. Toen haar man de ziekte van Parkinson kreeg, nam ze van hem de administratie over. Hij was er ook al nooit zo goed in, maar nu bijna alles digitaal gaat, breekt Anny er dagelijks haar hoofd over. 

Computercursus

“Het probleem is vaak dat ik niet kan zien of het is gelukt. Jaren terug deed ik al eens een computercursus. Toen zeiden ze ook steeds dat ik niet zo op bevestiging moet wachten. Dan klik ik ergens en wil ik weten of het goed is.”

Anny heeft vroeger nooit met computers hoeven werken. Ze gaf naailes en had later een eigen zaakje in kinderkleding. Daarna had ze nog een eigen atelier. De administratie ging naar de boekhouder. “Ik zit meer in de creatieve hoek. Dit”, ze wijst naar haar tablet, “is het niet zo voor mij. Maar ik werk op een computergestuurde naaimachine. Daar ga ik achter zitten en hup, ik ga zo weg. Dat is het rare.” 

Digitaal regelen

Ze nam op advies een iPad omdat die bij haar telefoon paste. Maar de vrijwilligers van de bibliotheek weten daar geen raad mee. En wat voor sommige mensen eenvoudig lijkt, is dat voor Anny helemaal niet. Krijgt ze weer een Tikkie. Terwijl ze net dat hele internetbankieren een beetje onder de knie heeft. 

Opgeven zit niet in Anny’s aard. Ze vindt dat ze moet proberen de zaken digitaal te regelen. Het wordt tenslotte alleen maar meer. En als ze er niet meer uitkomt, gaat ze gewoon even langs. Bij de bank, de verzekeraar, de zorginstelling, de woningstichting. “Dan hebben we weer een uitje”, grapt ze.

"Dat moet je je kinderen maar vragen"

Anny worstelt dagelijks met de digitalisering

Maar als ze daar is, weet ze eigenlijk niet wat ze moet vragen. Het is veel en ze kan niet uitleggen wat ze niet snapt. De ene instantie helpt bovendien bereidwillig. Maar zo zijn ze niet allemaal. Vaak zeggen ze dat ze het thuis maar even rustig moet proberen met een kop koffie erbij. Laatst deden ze lacherig over haar iPad. Die zou wel erg oud zijn.

“Waar ik me soms zo boos om kan maken, dan bel je een instantie en dan zeggen ze gelijk ‘dat moet je je kinderen maar vragen’. Ik vind dat heel kwetsbaar. Vooral als je geen kinderen kunt krijgen. Ik krijg soms het gevoel dat ze denken, oh god, weer eentje die er niks van snapt.”

Natuurlijk helpen haar zoons weleens en ook haar vier kleindochters staan voor haar klaar. Maar die werken en hebben hun eigen leven. Ze huurt af en toe een student aan huis in voor 45 euro per uur. Geld dat ze eigenlijk niet heeft. Al die verschillende mensen die haar helpen, hebben ook allemaal hun eigen strategie om problemen op te lossen. Echt verder komt ze er niet mee. Als de hulp weer weg is, krijgt ze vaak raadselachtige meldingen op haar telefoon. Of een code voor DigiD. Moet ze die dan bewaren, ze weet het niet.

Restschuld

Anny kijkt nogmaals naar haar iPad: “Wat ik ook vaak krijg: ‘u kunt de overwaarde op uw huis verzilveren’. Ja hoor, maak het leven mooi, denk ik dan.” In werkelijkheid moesten Anny en haar man hun woning met restschuld verkopen toen haar man steeds meer de gevolgen van zijn ziekte ging merken en zijn inkomen kwijtraakte. Ze wijst weer naar het scherm: “Hier, win een Samsung. Ze hebben je gewoon te pakken als je boven de 70 bent.” 

Maar toch, internetbankieren lukt inmiddels goed. Is ze niet ook een beetje trots? “Eigenlijk ben ik meer geïrriteerd. Maar mijn man is ontzettend trots. Die zegt: ‘joh dat je zover komt, ik ben hartstikke trots op je.’”