'Als moeder van een thuiszitter sta je constant in de overlevingsstand'

Marjolein Groot Koerkamp is algemeen bestuurslid van het waterschap Amstel, Gooi en Vecht en was jarenlang moeder van een thuiszitter. Zij blikt terug op die tijd vol zorg, angst en twijfel.

'Als moeder van een thuiszitter sta je constant in de overlevingsstand'

Thuiszitter, een term die actueel blijft in alles wat ik lees en volg over onderwijs en autisme. Een term die een paar jaar geleden ook op mijn kind van toepassing was. Mijn zoon is bijna drie jaar niet naar school geweest. Omdat hij op dat moment niet in het onderwijssysteem paste en als gevolg daarvan overspannen was. Een kind van nog maar net acht jaar. Een leuke en lieve jongen met autisme, die niet tegen prikkels kon en de wereld verstandelijk wel begreep, maar er emotioneel niet mee om kon gaan. Hoe kan het gebeuren dat wij als maatschappij regelmatig geen passende plek hebben voor kinderen die op een andere manier denken en die niet vanzelfsprekend kunnen aanhaken bij de wereld om zich heen? Waarom worden deze kinderen thuiszitters? 

De term thuiszitter dekt bovendien voor mij de lading niet omdat het impliceert dat de kinderen er zelf voor hebben gekozen. Want dat hebben ze natuurlijk niet. Ieder kind wil meedoen in het leven en net als elk ander kind, ‘normaal zijn’, naar school gaan, spelen met vriendjes. En dus geen thuiszitter zijn. De term omvat ook niet het verdriet dat je hebt als ouders als je ziet dat je kind zo overspannen is dat hij niets meer anders kan dan naar een beeldscherm kijken, zoals mijn zoon destijds. 

Moeder in de overlevingsstand

Als moeder kom je op zo’n moment in een overlevingsstand. Je bent constant drie stappen vooruit aan het denken om te zorgen dat je zoon niet overprikkeld raakt, want dan verliest hij zichzelf. Je moederhart breekt in de situaties als dit toch gebeurt, maar je probeert positief te blijven en als een detective te zoeken naar de reden waarom hij in die gemoedstoestand is gekomen. Zelf weet hij het niet, ook al is hij verbaal erg begaafd. Je doet er dus alles aan om je kind te leren lezen, je zoon die wezenlijk anders denkt dan jij. Dit kost veel tijd en energie en je moet je eigen behoeften regelmatig opzij zetten. Maar dat doe je omdat je van je kind houdt en omdat je hoop hebt, op een mooie toekomst hem.

Daar maak je je wel regelmatig zorgen over, omdat je afvraagt of de maatschappij wel ruimte heeft voor jouw kind met zijn manier van denken en beleven. Al deze zorgen en gevoelens probeer je als moeder te parkeren en er gewoon te zijn voor je zoon. En je leert hem hoe de wereld in elkaar zit zodat hij zich hopelijk later staande kan houden in de maatschappij. 

'Passend onderwijs' voor thuiszitters

En wat is het dan fijn als al je inspanningen vruchten afwerpen en het beter gaat met je zoon. Hij ontwikkelt zich, wordt ouder en gaat de wereld om zich heen beter begrijpen. Zijn stress vermindert en daarmee komt ook weer ruimte om te leren, hij wil weer naar school; leren, vrienden maken, plezier hebben. Wat voel je je dan blij als moeder! Maar de vertwijfeling slaat ook toe. Waar moet hij naar toe? Wat als het toch niet lukt?

Wij hebben het geluk dat er een school in onze omgeving is die hem onderwijs geeft op de manier die bij hem past. Een school die is opgericht omdat er meerdere kinderen zijn die denken zoals onze zoon en ook thuiszitter waren. Een school die uitgaat van het kind dat altijd het goede wil doen. En de kinderen goed probeert voor te bereiden op de maatschappij. Onderwijs geeft dat past. En dan nog blijft het hard werken om te zorgen dat het goed blijft gaan.

Ik gun ieder kind dat nu niet naar school kan gaan zo’n school. Zodat een kind kan kiezen om schoolganger te zijn in plaats van noodgedwongen thuiszitter te worden.

 

Bekijk fragment van Marjolein in De Monitor

Marjolein vertelde samen met haar zoon haar verhaal in een uitzending van de Monitor. Bekijk deze hier terug.