Baan kwijt door coronavirus

Over de impact van het coronavirus in de Verenigde Staten

‘Ik heb onze vakantie in de voorjaarsvakantie naar Parijs geannuleerd. Ik maak me grote zorgen over dat coronavirus.’, vertelt een Amerikaanse – gefortuneerde - vriendin bij het schoolhek. ‘Ik denk dat aan het einde van deze week alle scholen dicht zitten.’ In onze county, zeg maar provincie, is inmiddels bij drie personen het coronavirus vastgesteld. Het schoolbestuur van de county, dat over het onderwijs gaat, probeerde ons in een mail gerust te stellen: er waren geen studenten in contact geweest met de betreffende personen. ‘Maar hoe lang nog?’

Baan kwijt door coronavirus

Het is het gesprek van de dag hier in Amerika en dat zal in Nederland niet anders zijn. De impact is enorm en de angst is groot. In de supermarkten is het toiletpapier niet aan te slepen en de handsanitizer is overal uitverkocht. Van school kregen we het dringende verzoek om chloordoekjes en handsanitizers aan te leveren. ‘We doen ons beste alle oppervlakken te ontsmetten.’ Geen idee trouwens waarom iedereen uitgerekend toiletpapier inslaat.

Reële dreiging

De verspreiding van het coronavirus is hier een reële dreiging. Hier in Amerika is een enorme groep mensen die onverzekerd is en ook geen betaald ziekteverlof kent. Zij gaan dus niet naar de dokter bij de eerste verschijnselen en werken gewoon door. Niet naar je werk gaan betekent immers vaak: baan kwijt. En zo is de kans groot dat men te lang doorloopt en ongewild het virus verspreid. En daar is weinig tegen te doen.

President Trump zegt dat hij het onder controle heeft. ‘We kunnen iedereen testen’ en dat terwijl er in zes staten zelfs nog helemaal geen tests zijn. En hij heeft er verstand van; tijdens een persconferentie zei hij:  ‘Ik hou van deze materie. Ik snap het echt ... al deze artsen zeiden: "Hoe weet je hier zoveel over?" Misschien heb ik een natuurlijk aanleg…’ Inmiddels heeft het Congres geld vrijgemaakt: 8,3 miljard dollar om de coronacrisis te bestrijden. Drie keer meer dan Trump in eerste instantie had voorgesteld. De vicepresident Mike Pence heeft de leiding gekregen over de corona-taskforce, tot groot chagrijn van de gezondheidsexperts, die verwijten dat hij er geen verstand van heeft. 

Betaalbaarheid

Pence meldde dat een deel van het geld is bedoeld voor het onderzoek naar een vaccin tegen Covid-19. Het vaccin moet wel betaalbaar zijn, maar voorwaarden daarvoor zijn niet geschapen. Wat als de commerciële farmaceutische bedrijven het vaccin straks zo duur maken, dat velen het niet kunnen betalen? Als doekje voor het bloeden is 300 miljoen dollar vrijgemaakt om het vaccin ook voor niet-verzekerden beschikbaar te hebben. Maar die moeten dan wel eerst naar de arts durven stappen. Ik vind het onbestaanbaar dat bedrijven een slaatje kunnen gaan slaan uit een wereldwijde pandemie. Gefinancierd met overheidsgeld. En dat onverzekerden geen hulp durven te zoeken als ze ziek worden. Mensen zouden niet moeten vrezen voor hun baan als ze ziek worden.

Italië denkt er op dit moment over na om ouderen die besmet zijn met het virus niet meer op de IC op te nemen. En in Amerika wordt volgens berichten op twitter verwacht dat in mei alle ziekenhuisbedden bezet zijn. Het coronavirus werpt veel ongemakkelijke ethische vragen op. Wat doe je als de grens is bereikt? First come, first serve? Of degene die de meeste kans heeft op genezing? In Nederland staan we wellicht binnenkort voor vergelijkbare ongemakkelijke vragen.

Kwetsbaren

De kwetsbaren onder ons lopen als altijd het meeste risico onder dit soort omstandigheden. Je wenst hen bestuurders toe die met wijsheid en kennis van zaken de crisis bestrijden en gewetensvolle afwegingen maken. En hier in Amerika realiseer ik me dat eens te meer. Op dit soort momenten verlang ik terug naar Nederland, waar niet alles perfect is geregeld, maar wel bijna. En zeker als het om gezondheid gaat.