Had mijn vader maar een kantoorbaan

Column

De vader van online redacteur Melissa van Akkeren (23) is Intensive Care-arts in een Brabants ziekenhuis. Zij schreef een column over welke impact dit op haar heeft in deze onzekere tijden. “Wat nou als hij hier zelf niet levend uitkomt?”

Had mijn vader maar een kantoorbaan

Met open mond van verbazing keek ik maandagavond naar de persconferentie op televisie. Waar een groot deel van Nederland opgelucht ademhaalt omdat er geen lockdown komt, huil ik van binnen dat dit de ‘strengere’ maatregelen zijn. Sterker nog, naar mijn idee zijn de regels zelfs soepeler geworden, aangezien je blijkbaar ‘weer’ bij elkaar op bezoek mag gaan met drie man. Mijn vader is IC-arts in een Brabants ziekenhuis en ik kan je vertellen, dit is echt geen pretje. Voor hem niet en voor ons thuis niet. Dag in dag uit leven we in angst. 

Laat ik allereerst vooropstellen dat ik blij ben dat ik in Nederland woon en niet in bijvoorbeeld Marokko of India, waar de regels dan weer van het andere uiterste zijn. Maar dit betekent niet dat ik blij ben dat Nederland er relatief makkelijk mee omgaat en ‘even aankijkt’ hoe het de komende weken gaat lopen. Waarom kunnen we niet gewoon de gemiddelde regels aanhouden die in de EU worden gehanteerd?

Onduidelijke maatregelen

Ik vind het lastig. De overheid geeft steeds verschillende signalen af en ik merk dat ook in mijn omgeving de maatregelen door iedereen anders geïnterpreteerd worden. Zelfs ik begin hierdoor te twijfelen aan de ernst van de situatie. Maar ik heb het ‘geluk’ dat ik direct te maken heb met wat er speelt. Daarom weet ik: iedereen moet thuisblijven. Ga niet naar buiten, tenzij noodzakelijk. Laat geen kinderen buiten op straat spelen. En ga al helemaal niet bij elkaar op bezoek (dus ook zeker niet met maximaal drie personen).

Ik ben bang

De maatregelen die nu van kracht zijn, maken mij bang. Mijn vader ervaart hoe deze crisis elke dag ernstiger wordt en ik begin me steeds vaker af te vragen of hij eraan onder door zal gaan. Dit klinkt misschien dramatisch, maar dit is nu wel de realiteit voor ons. Mentaal is dit een onmenselijke situatie. De IC's stromen vol met doodzieke patiënten, waarvan een deel overlijdt. Deze mensen overlijden vaak in hun eentje, want er kan meestal geen afscheid worden genomen. Als dit een keer gebeurt, is dat al erg. Maar als je hier elke dag meermaals mee geconfronteerd wordt, doet dat wat met je. Laat staan als we het punt bereiken waarop er gekozen moet worden tussen wie je wel helpt en wie niet, want ook dat gaat misschien binnenkort gebeuren als ik het zo hoor.

Risico’s

De psychische impact is enorm en dan heb ik het nog niet eens gehad over de fysieke toestand en het risico dat hij zelf loopt. Daar maak ik mij ernstig zorgen over. Wat nou als hij hier niet levend uitkomt, wat moeten wij dan? Ik moet er echt niet aan denken, maar inmiddels is dit wel iets waar we thuis over praten. Het gaat zelfs zo ver, dat ik bijna begin te hopen dat hij nu alvast corona krijgt, want nu is het waarschijnlijker dat hij er met wat milde klachten vanaf komt. De kans is namelijk groot dat hij besmet gaat raken en als dit over een paar weken pas gebeurt wanneer hij mentaal en fysiek helemaal uitgeput is, hoe groot zijn dan de kansen dat hij er met milde klachten vanaf komt?

Ik ben ontzettend trots op hem dat hij zich zo hard inzet om voor anderen te zorgen, maar eerlijk is eerlijk, ik had liever gewild dat hij op dit moment gewoon een kantoorbaan had. Dan kon hij nu veilig thuiswerken en dan was dat alvast een ding minder om me zorgen over te maken in deze crisis. Maar of hij daar gelukkiger van zou worden?

Lees meer artikelen uit ons coronadossier:

Bevallen in coronatijd

Zwanger zijn en bevallen tijdens de coronacrisis is niet niks. Verloskundigen geven de voorkeur aan thuisbevallingen. Maar wat als je wel in het ziekenhuis moet bevallen, wetende dat verderop in het gebouw met corona besmette patiënten liggen?

Lees verder

"Het centraal examen gaat dit jaar niet door en dat voelt niet juist."

Mascha van den Berg is docent Nederlands en is geschrokken van het nieuws dat als gevolg van het coronavirus de eindexamens niet doorgaan. "Het eindexamen betekent afscheid van een lange periode van zwoegen en het begin van een nieuw leven."

Lees verder

Door de coronacrisis dreigde een uitvaart zonder aanwezigen voor Gertie Meijer

Gertie Meijer vertelde in onze uitzending over Voltooid Leven dat ze graag haar leven zou willen beëindigen. Wat haar betreft kwam de wet op voltooid leven te laat. Ze koos ervoor om haar levenseinde zelf te bepalen. Vorige week overleed ze. Deze week staat haar door de coronacrisis een zeer beperkt afscheid te wachten.

Lees verder