Al elf maanden vast op zee

Waarom duizenden zeevarenden niet naar huis kunnen

Duizenden zeelieden zitten vast op een schip, omdat ze door de coronacrisis niet meer worden afgelost. Havenpastoor Dennis Woodward probeert via allerlei manieren hulp te bieden. “De zeelieden hebben het zwaar. Als er niet snel iets gebeurt ligt mentale en fysieke uitputting op de loer.”

Al elf maanden vast op zee

Dennis Woodward (37), getrouwd en vader van twee kinderen, werkt sinds 2017 als havenpastoor voor The Mission to Seafarers in de haven van Rotterdam. Hij luidt de noodklok voor de duizenden zeevarenden die vast zitten op hun schip.

“Je moet je voorstellen dat de angst voor corona aan boord groot is. Op een schip werk je met verschillende nationaliteiten,” begint Woodward. “Deze zeelieden zijn net als de dokters en verpleegkundigen ook de helden van deze crisis. Vergeet niet dat 90% van de wereldhandel per schip gebeurt. Zij zorgen ervoor dat de supermarkten vol liggen en dat je kleding kunt kopen. Zonder hen zou de economie instorten. Maar het lijkt soms alsof wij meer geïnteresseerd zijn in de producten die ze vervoeren dan in de mensen zelf. Ik weet dat dit harde woorden zijn, maar het is ook een harde realiteit.”

Papa komt niet snel thuis

Woodward hoort veel hartverscheurende verhalen. “Ik heb contact met een Filipijnse zeevarende die al 11 maanden vast zit op het schip. Hij vaart op een olietanker rondom de Middellandse Zee en keer op keer wordt zijn contract verlengd, omdat hij in geen enkel land van het schip mag. De rederijen zijn bang dat er door een wisseling van bemanning corona aan boord komt. Daarom rekken ze de contracten van de bestaande bemanning op.”

“Deze man maakt lange diensten en is duizenden kilometers van huis. Keer op keer moet hij aan zijn dochtertje van zes vertellen dat hij snel naar huis komt, wetende dat dit nog maanden kan duren. Mijn hart breekt als ik dit soort verhalen hoor.”

En zelfs als de zeelieden wél door een land worden geaccepteerd, komt er een tweede probleem bij. “Dan moet er een vlucht naar Manilla gaan, de hoofdstad van de Filipijnen. Dat is nu bijna niet mogelijk, want veel vliegvelden zitten op slot. Dit probleem geldt ook voor de vele Indiërs die aan boord zijn. Je komt daar het land niet meer in. Het is tanden op elkaar en doorzetten. Maar aan de ogen kun je aflezen dat het hartstikke zwaar is. Ze willen naar huis, naar hun gezin en dat gaat niet.”

Actie

Volgens Woodward moet er snel verbetering komen voor deze groep. “Het stuk menselijkheid is eruit en dat vind ik moeilijk om te zien. Mentaal is het lastig om vol te houden. Het is net alsof je een marathon rent en de finishlijn telkens wordt verlegd. Gelukkig voeren de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Reders (KVNR) en de KLM wel gesprekken om hen op te halen. Ik vraag mij alleen af waarom dit nu pas gebeurt.”

Drinkwater brengen

Woodward probeert de zeelieden bij te staan met concrete hulp. “Een van de zeevarenden op een schip waar ik vaker kom vroeg aan mij om drinkwater mee te nemen. Er was iets misgegaan met de bevoorrading, dus ik ga straks naar de supermarkt om zoveel mogelijk flessen te kopen en dan breng ik dat morgenochtend bij ze langs. Verder vragen ze of ik bijvoorbeeld toiletspullen of telefoonkaartjes kan meebrengen.”

Toch wordt het werk voor de havenpastoor steeds lastiger, omdat er een grote angst heerst voor corona aan boord. Daarom wordt hij steeds vaker niet toegelaten aan boord. “Laatst kreeg ik weer een ‘nee’ te horen. Maar na een paar telefoontjes lieten ze me toch toe. Ik dacht toen: Thank you Jesus! Het geeft veel voldoening als het toch lukt om toegang te krijgen tot een schip, zodat ik een paar gesprekken kan voeren en wat goederen kan afgeven.” 

Hoop

Hoewel het werk steeds lastiger wordt, probeert Woodward een sprankje hoop te bieden. “Ik loop niet met de Bijbel onder mijn arm het schip op, maar heb wel altijd een aantal Bijbels van verschillende vertalingen onderin mijn rugzak zitten. Als er een mogelijkheid bestaat of ze zien aan mijn boordje dat ik een pastoor ben dan probeer ik de hoop en liefde van Jezus Christus uit te dragen. Via Facebook Messenger en Whatsapp probeer ik contact te houden. Ik sluit tegenwoordig altijd af met: ‘I continue to pray for you’.