Hoe twee heel verschillende kerken elkaar vinden in coronahulp

Gratis bezorging van maaltijden om mensen ook tijdens de coronacrisis te helpen aan eten en een praatje. De Soup Kitchen van de Pinkstergemeente Treasures in Amsterdam mag geen mensen meer ontvangen, dus werd er besloten tot bezorging. De meer traditionele Lutherse gemeente helpt hen daarbij.

Hoe twee heel verschillende kerken elkaar vinden in coronahulp

Raffic Osman en Elianne Schultz bezorgen gratis maaltijden. Beeld: Ruben Timman

 

Het is een aparte combinatie. Treasures International Ministries is een internationale Pinkstergemeente met mensen van alle nationaliteiten, terwijl de Lutherse kerk meer traditioneel van aard is. Toch zijn ze in samenwerking een project gestart om mensen in Amsterdam Zuidoost van een gratis maaltijd te voorzien, door het tot aan de deur te bezorgen.

Het begon twee jaar geleden, toen de Pinkstergemeente op zoek was naar een nieuwe locatie voor hun Soup Kitchen. Vanaf daar hielpen ze mensen aan een gratis maaltijd. Tegelijk diende de Soup Kitchen als ontmoetingsplek. De eigenaren van het kerkgebouw van de Lutherse kerk wilden graag dat het gebouw meer een functie voor de buurt kreeg. Zodoende kwam de Soup Kitchen in het gebouw van de Lutherse kerk. Daar ontstaat de eerste verbinding, zegt Elianne Schultz. Zij is diaconaal werker van de Lutherse kerk. “Wij stelden op maandagmiddag het gebouw open voor allerlei activiteiten, voor ouderen, voor kinderen. Dat was tussen 14:00 uur en 17:00 uur. Daarna kwamen de vrijwilligers van de Soup Kitchen. Dat sloot qua tijd op elkaar aan, waardoor bezoekers ook een beetje gingen overlopen. Onze bezoekers gingen ook naar de Soup Kitchen, of andersom. In eerste instantie waren het twee teams die na elkaar actief waren, maar dat ging naarmate we elkaar beter begonnen te leren kennen steeds meer samen.”

Bezorgrestaurant

De Soup Kitchen begon in 2015 op een andere locatie, zegt Raffic Osman. Hij is pastor van de Treasures International Ministries. “Het is een ontmoetingsplek. Om mensen uit isolatie te halen en tegelijk armoede te bestrijden. Zo wilden we de buurt helpen.” Jarenlang komt iedereen die wil naar de Soup Kitchen om een gratis maaltijd te eten en tegelijk mensen te ontmoeten. Totdat de coronacrisis ook deze kerken treft. Uit nood besloten Schultz en Osman dan maar te gaan bezorgen.

Nu bezorgt de Soup Kitchen ongeveer een maand maaltijden, in heel Amsterdam Zuidoost. Schultz: “Mensen kwamen naar ons toe, omdat ze behoefte hebben aan eten, maar ook aan contact. Die behoefte valt niet ineens weg. Dat gaf ons een naar gevoel. Toen zijn we gaan nadenken of we op een andere manier toch konden helpen.” Bezorgen, bleek het alternatief. “Op die manier kunnen we eten brengen en tegelijk een praatje maken, op gepaste afstand.”

Osman is zelf één van in totaal zes bezorgers. Hij is blij met zijn rol. “De mensen verwelkomen me met een lach, dat is niet normaal. Het is onbeschrijflijk. Ze willen niet alleen het eten, maar je voelt ook de behoefte naar verbinding. Ze zoeken het gesprek. Ik voel me bevoorrecht”, vertelt hij. 

Razendsnelle groei

Schultz doet ondertussen meer de coördinatie. Dat moet ook wel, inmiddels groeit de lijst met bezorgadressen gestaag. Zo’n vier weken geleden begon het geïmproviseerde bezorgrestaurant, inmiddels worden al zo’n 160 maaltijden bezorgd. Dat gebeurt twee keer per week, op maandag en vrijdag. “We zijn pas kort bezig, maar we groeien razendsnel. Dat komt vooral omdat we echt in het zorgnetwerk in Amsterdam Zuidoost zijn opgenomen”, zegt Schultz. Hoe dat kan is voor haar ook een raadsel. Het begon in elk geval met aan appje. “Ik stuurde een appje, volgens mij naar een moeder van kinderen die bij ons in de kerk komen. En opeens kreeg ik allemaal mailtjes van professionele organisaties. We worden nu benaderd door huisartsen, thuiszorg-, verslavingszorg- en mantelzorgorganisaties. We zijn nu ineens volwaardig partner in dat netwerk. Dat is bijzonder.” Daar zit ook direct een waardevolle uitkomst, zegt Schultz. “Die verbinding blijft, ook als de coronacrisis verdwijnt.”

De vraag groeit. Tegelijk ligt daar mogelijk ook een probleem. Wat te denken van de kosten? De Soup Kitchen draaide tot nu toe op wat de gemeenschap gaf. Osman begint te lachen: “Het is geloof. Soms zijn er momenten dat God wil zien dat je gelooft. Als dit de behoefte van de buurt is, dan doen we dat. We delen wat we hebben, God zorgt voor de rest. Tot nu toe gaat het goed.”

Ook het aantal vrijwilligers kan een heikel punt worden. Hoe meer vraag, hoe meer werk er verzet dient te worden. Maar ook dat gaat goed. Schultz ziet een toename van het aantal vrijwilligers, met name bij de koks. “Mensen maken grote hoeveelheden van een recept naar keuze. Dat wordt verdeeld over de bezorgers.” Een gevarieerd menu is dus gegarandeerd. “Vanaf daar bezorgen we door heel Zuidoost. We krijgen ook aanvragen uit andere stadsdelen, maar helaas kunnen we niet iedereen helpen.”

Unieke samenwerking

De twee kerken zijn nogal verschillend, maar de samenwerking gaat heel goed, concluderen Schultz en Osman: “Er zijn best wel eens discussies en je merkt dat er verschillen zijn en aan het begin zijn er van beide zijdes wel een vooroordelen, daarom is het niet altijd makkelijk. Maar het samenwerken gaat goed. En dat is best bijzonder”, vertelt Schultz. Osman vult aan: “Het is een unieke samenwerking tussen groepen mensen met allemaal verschillen, maar we werken samen en het gaat goed.”

Lees meer over hoe kerken omgaan met de coronacrisis in ons dossier 'corona in de kerk'