Leidt de reli-lockdown tot corona-gelovigen?

Er is een hoop over te doen over online-kerkdiensten tijdens de intelligente lockdown. Logisch, want het zijn de enige kerkdiensten die we hebben op het moment, schrijft EO-presentator Tijs van den Brink.

Leidt de reli-lockdown tot corona-gelovigen?

Opvallend: een flinke groep christenen gaat ineens naar een andere kerk dan gewoonlijk. Onderzoek van bureau Citisens wijst uit dat het overgrote deel van de normaal gesproken kerkgaande christenen een online dienst bekijkt. Maar, opvallend: maar liefst 30 procent volgt niet de diensten van zijn of haar eigen gemeente, maar van een andere geloofsgemeenschap. Dertig procent! Dat is bijna 1 op de 3!

Hier en daar zie ik ook vergelijkingen langskomen tussen kerken. Sommige online-diensten zijn echt booming en hebben een veel groter bereik dan de reguliere diensten van die gemeente. Andere online-diensten worden nauwelijks bezocht. Het lijkt erop dat trends die er al langer waren, zoals een groei van wat hippere, moderne kerken ten koste van traditionelere gemeenten, zich online versneld voortzet. Het is op het moment natuurlijk heel verleidelijk om vanuit je gemakkelijke stoel eens een kijkje te nemen bij de buren.

Losgeweekt

Ik ben zeer benieuwd wat deze ontwikkeling betekent voor de iets langere termijn. Als het voorlopig onmogelijk blijft om met de hele gemeente samen te komen, zouden gelovigen wel eens losgeweekt kunnen worden van hun eigen gemeenten. En als straks de reli-lockdown is opgeheven niet terugkeren naar hun eigen gemeenten, maar naar de hippe gemeentes die de online-registraties strak voor elkaar hebben.

Het goede nieuws van al die online diensten is natuurlijk dat de drempel voor buitenstaanders om eens een kijkje te nemen heel laag is. Als je overwoog een dienst te bezoeken maar aanhikte tegen al die rare gelovigen bijvoorbeeld, is dit natuurlijk een buitenkans. Hartstikke prima lijkt me.

Toch hoop ik dat de reli-lockdown zo kort mogelijk duurt. Hoewel ik helemaal geen enorme kletskous ben, mis ik de contacten rond de dienst. Even bijkletsen met deze of gene, even horen hoe het gaat. 

Bovendien komt de boodschap toch minder binnen, althans bij mij. Dat is geen verwijt aan de mensen die de diensten nu verzorgen, integendeel, die doen hun uiterste best om er wat van te maken. Maar een online-kerkdienst is behalve een kans voor buitenstaanders (en uiteraard een uitkomst voor zolang het duurt) ook een gemankeerde vorm van communicatie. Ik voel me meer toeschouwer, minder deelnemer.

Zingen met mondkapjes

Dus hopelijk worden er snel plannen gemaakt hoe we kerk kunnen zijn in een anderhalve meter samenleving. Lekker zingen met mondkapjes op! (Uiteraard pas als er in de zorg genoeg zijn.) Of elke week een ander deel van de gemeente dat samenkomt misschien, en de rest online. Wat ook tof zou zijn is dat gemeenten die normaal gesproken kampen met lege kerken nu ineens nieuwe aanwas krijgen. Omdat er bij hun nog plek zat is. 

Misschien kunnen we voor het zover is een keer een drive-in-kerkdienst doen. Ja, ik weet het, dat is slecht voor het milieu, maar dan zien we elkaar tenminste een keer weer. People gaat voor planet, heb ik geleerd en bovendien hebben we straks al meer dan een maand flink gewerkt aan het omlaag brengen van de CO2-uitstoot.

Verder zou ik willen zeggen: niet te snel verhuizen mensen! Wees een beetje trouw. Dat is een prachtige eigenschap. Iets opsteken bij een ander is natuurlijk prima, maar als je je eigen gemeenschap nu ineens verlaat voor een andere, vind ik je toch een beetje een corona-gelovige.