Een spiegel voor de samenleving: 'Het is nooit gewoon Abbie'

Wat als je het gevoel hebt dat je nergens bij hoort? Als de Nederlandse gemeenschap je afschildert als ‘kut’ Marokkaan en de Marokkaanse gemeenschap je een ‘nep’ Marokkaan noemt? Abbie Chalgoum (40) weet precies hoe dat voelt. Hij belandde in een identiteitscrisis en raakte verstrikt in eenzaamheid. Zelfs zo erg, dat hij depressief werd en zelfmoord overwoog. Nu deelt hij zijn verhaal om anderen te helpen en te waarschuwen.

Een spiegel voor de samenleving: 'Het is nooit gewoon Abbie'

Foto door Jean-Pierre Jans

Abbie is geboren in Marrakesh en verhuist in 1983 op 3-jarige leeftijd naar Venlo, waar hij opgroeit. Hoe graag hij het ook wil, toch voelt hij zich daar niet altijd thuis. “Ik ben Marokkaans islamitisch opgevoed, maar niet praktiserend. Ik voel me gewoon Nederlander, maar ik heb blijkbaar mijn huidskleur niet mee,” aldus Abbie.

Het was nooit gewoon Abbie

In het programma Ook Hier vertelt Abbie openhartig over zijn ervaringen met racisme. “In 2012 werd ik Prins Carnaval Abbie d’n Eerste van Venlo, in de stad van Geert Wilders. Ja, dan ontstaat er heel veel ophef, omdat er een Marokkaanse prins is. De Marokkanen vinden het niet goed. De Nederlanders vinden het niet goed. Ik wilde gewoon ergens bij horen, maar dat gebeurde niet. Ik was altijd Abbie ‘de Marokkaan, de superallochtoon’. Of ‘de verkaasde, de nep Marokkaan, de nep moslim’. Het was nooit gewoon Abbie.”

De Passiespelen

Wanneer hij in de Passiespelen de rol van Jezus vertolkt, gaat het helemaal mis. ‘Jezus is een Marokkaan’ kopte PowNed en vanaf dat moment stromen de racistische reacties binnen. “Ik kreeg opmerkingen als: ‘Wat moet zo’n kut Marokkaan, wat moet zo’n terrorist? Hij kaapt ons geloof.’ Dan lees je dat en denk je: ‘Zie je nou wel, ze moeten je niet’,” vertelt Abbie. Ook vanuit zijn eigen gemeenschap werd hij overspoeld met negativiteit en zelfs bedreigingen. “Ik stapte uit de trein en daar stonden vier jongens me op te wachten. ‘We weten waar je woont en we komen je daar opzoeken,’ zeiden ze. Het is dus nooit goed, nooit!”

"Buiten droeg ik alleen maar maskers, maar in mijn appartement kon ik mijzelf zijn. Dat was tegelijkertijd ook mijn hel."

Eenzaamheid

Niet weten wie je nou echt bent, het idee hebben dat je nergens bij hoort en daardoor het gevoel hebben dat je niks waard bent; dat is waar Abbie constant mee te maken had. Door de identiteitsstrijd voelde hij zich ontzettend eenzaam en vooral wanneer hij in zijn eigen appartement was, namen zijn gedachtes hem over. “Buiten droeg ik alleen maar maskers, maar in mijn appartement kon ik mijzelf zijn. Dat was tegelijkertijd ook mijn hel. Die vier muren kwamen steeds dichterbij. De eenzaamheid zat hem in dat ik niet kon vertellen hoe het werkelijk met me ging. Ik droeg al mijn lasten helemaal alleen.”

“Thuis creëerde ik stemmen in mijn hoofd, die mij vertelden hoe slecht ik was, wat voor loser ik was en dat niemand me vertrouwde. Dat ik een leugenaar, een nep Marokkaan, een nep moslim was en dat mij niks lukte. Dat speelde zich af in mijn appartement,” aldus Abbie.

‘Ik had mijn afscheidsbrief al geschreven’

Abbie raakte depressief en deed in 2013 bijna twee zelfmoordpogingen. “Ik wilde niet dood, maar ik zag geen andere uitweg meer. Ik wist niet hoe ik om moest gaan met mijn ellende." Hij vertrekt naar Laos met het idee om niet meer terug te keren. “Ik had mijn afscheidsbrief al geschreven. Mijn omgeving dacht dat ik lekker ging rondtrekken in het buitenland, maar voor mij was het: ik kom nooit meer terug. Ook al was ik daar, die ellende nam ik uiteraard mee. Het speelde zich allemaal af in mijn hoofd, dus ook daar trok ik het niet.”

“Toen ik op een touwbrug in Laos zat, dacht ik: ‘Ik moet hiervan af.’ Dat was de tweede keer,” vertelt Abbie. “Ik heb een fantastische band met mijn moeder en mijn zussen. Ik kreeg het niet over mijn hart om dit te doen zonder dat zij wisten wat er speelde. Niemand wist dat. Toen heb ik de knoop doorgehakt om terug te gaan naar Nederland en mijn verhaal te vertellen.”

Roddels

Terug in Nederland praat hij met een vertrouwenspersoon van de school waar hij werkte over zijn problemen. “Mijn werkgever wist wat er aan de hand was. Er werd besloten dat ik moest stoppen en aan mezelf moest gaan werken. Ik werd ontslagen, in plaats van dat ik zelf ontslag zou nemen. Hierdoor hield ik recht op een uitkering. De school bleef ook de kosten voor psychologische hulp betalen,” vertelt Abbie.

Wanneer in Venlo bekend wordt dat Abbie is ontslagen, begint het speculeren over de oorzaak van zijn ontslag. “Ik werd gebeld door de krant, De Limburger, dat zij telefoontjes kregen van mensen die zeiden dat ik aan kinderen zou hebben gezeten en daarom zou zijn ontslagen. Ik was politiek actief bij de PvdA en ineens ging het verhaal dat ik geld had gestolen en in de gevangenis zou zitten. Dat soort roddels kwamen naar buiten. Die man van de krant zei dat ze hier een item over gingen maken, dus ik moest mijn verhaal wel vertellen.”

"Ik hielp mezelf, maar ik ging ook opzoek naar hoe ik anderen, vooral jongeren, ermee kon helpen.”

Anderen helpen

“Toen die journalist te horen kreeg wat het werkelijke verhaal was, is daar een groot artikel van in de krant gekomen. Dat heeft me ergens ook wel geholpen, want ik kreeg veel reacties van mensen die kracht putten uit mijn verhaal. Mensen die mij dankbaar waren dat ik dit deelde. Daardoor besefte ik dat ik mensen kon helpen met mijn verhaal. Ik hielp mezelf, maar ik ging ook opzoek naar hoe ik anderen, vooral jongeren, ermee kon helpen.”

Zijn rol als Jezus

"Daarnaast heeft mijn rol als Jezus in de Passiespelen mij veel inzichten gegeven. Ik speelde de rol, maar ergens hielp die rol mij ook om mezelf te vinden. Jezus’ lijdensweg was mijn lijdensweg. Het dragen van het kruis, was mijn kruis. En dat heeft, ook uiteraard dankzij alle mensen die daaraan meewerkten, een helende werking gehad. Ik voelde de liefde en dat geef ik nu terug als mens,” aldus Abbie.

Spiegel voor de gemeenschap

Nu, ongeveer zeven jaar later, gaat het goed met Abbie. Hij heeft een vrouw en twee kinderen en heeft vorige week een contract bij een uitgeverij getekend. Hij schrijft een boek over het ontstaan van zijn depressie en de zoektocht naar zijn identiteit. Daarnaast heeft hij een eigen theaterstuk waarin hij depressie visualiseert. Hij laat zien wat depressief zijn voor hem betekend heeft, om daar meer begrip voor te krijgen. Door heel open te zijn probeert hij anderen te helpen. Maar dat niet alleen, hij wil mensen ook een spiegel voorhouden en laten nadenken over de gevolgen van de dingen die worden gezegd en gedaan door de gemeenschap.

 

Wil je praten over zelfdoding en/of heb je hulp nodig? Je kunt altijd gratis bellen met het nummer 0900-0113 voor een gesprek. Ook kun je via de website www.113.nl gratis en anoniem chatten met deskundige vrijwilligers. 

Bekijk hier de uitzending van Ook Hier met Abbie Chalgoum: