Ik had graag moeder willen worden, maar het lukte niet

Kinderen krijgen, het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar wat als het niet vanzelf gaat en je onverwacht een medisch traject in moet, een kind verliest of als je voorgoed afscheid moet nemen van je kinderwens? Het zijn diepgaande processen die onzichtbare sporen achterlaten, zowel mentaal als fysiek. Simone Sinjorgo (54 jaar) ondervond dat aan den lijve. Ze besloot haar ervaringen, als ongewild kinderloze vrouw én als therapeut, in te zetten om anderen te begeleiden bij hun onvervulde kinderwens. Ze schreef er ook een boek over en vertelt hier haar verhaal.

Ik had graag moeder willen worden, maar het lukte niet

Moeder van vier kinderen, ik wist het zeker

Als kind had ik een ideaalplaatje: wonen in een boerderij, omringd door dieren en minstens vier kinderen. De ene na de andere vriendin werd zwanger, maar ik niet. Onderzoeken volgden, waaruit bleek dat ik een misvorming in mijn baarmoeder heb en mijn ex verminderd vruchtbaar. Deze uitslag sloeg in als een bom. De hele wereld krijgt kinderen, dus waarom ik niet. Ik had altijd veel bereikt door keihard werken en mijn stinkende best doen, maar dat werkt dus niet altijd. Mijn droom van een gezin lag in duigen. Ik was boos op mijn lijf dat me in de steek liet. Voor het eerst in mijn leven, net 29 jaar, werd ik geconfronteerd over het ‘echte’ nut van mijn bestaan. Als ik geen moeder word, wie word ik dan? Wat brengt het leven als ik geen kinderen kan krijgen? En wie staat er later aan mijn sterfbed?

Zwanger worden zonder seks

Artsen stelden eerst kunstmatige inseminatie voor, daarna IVF. Voordat ik het wist had mijn liefdesleven zich verlegd van de slaapkamer naar het laboratorium. Zwanger worden zonder seks, in bijzijn van anderen. Een klinische setting die niet te bevatten is. Ik deed het om mijn wens in vervulling te laten gaan. Maar het maakte mij enorm opstandig en intens verdrietig dat het zo moest gaan. Ik heb vaak gedacht: ‘waar ben ik eigenlijk mee bezig? Wil ik dit eigenlijk wel?’ Het voelde zo onnatuurlijk.

Gezellig gezicht naar de buitenwereld

Na vijf jaar zijn we gestopt met de behandelingen. Het was lichamelijk en mentaal zo’n slopend proces. Ons huwelijk, seksleven, vrienden, werk; eigenlijk alles was voor altijd veranderd. Dat besluit bracht lange tijd nog twijfels met zich mee, maar ook opluchting. De onzekerheid was over! Ik zou nooit moeder en oma worden. De leegte van niet kunnen dragen en baren was onzichtbaar voor mijn omgeving. Maar het sloeg een gat in de basis van mijn bestaan. Ik vulde die ‘lege wieg en buik’ op met keihard werken, sporten en nooit meer stil zitten. Ik had mijn gevoel volledig uitgezet. Standje overleven.

Van binnen ging ik kapot als ik ouders met kinderen zag, maar ik gooide mijn nare gevoelens vaak op andere oorzaken. Steeds vaker voelde ik de afkeer voor mezelf en mijn lichaam als ik in de spiegel keek. Ik had gefaald als vrouw, dochter en partner. Ik kreeg een hekel aan mijn misvormde baarmoeder en ik wees haar aan als de hoofdschuldige. Pure zelfkastijding. Per slot van rekening had ik niet om deze situatie gevraagd. Feitelijk kon ik niemand de schuld geven.

Geknakt door pijn en verdriet

Twee jaar na de beslissing om te stoppen met behandelingen stortte ik in: burn-out en rughernia. De tijd die volgde was één van de donkerste periodes in mijn leven. Toch was dit ook het begin om mezelf opnieuw uit te vinden en ontdekken. Wegrennen kon niet meer, ik moest mijn pijn en shit wel in de ogen kijken. Voor het eerst vroeg ik om hulp. Ik kon het niet meer alleen oplossen. Praten met een therapeut luchtte op, het gaf steun en troost. Eindelijk begreep iemand mij. Langzaam gleden het opgestapelde verdriet, de pijn en de emotionele spanningen van me af. Het was confronterend, pijnlijk, leerzaam en o zo verhelderend.

Een nieuwe droom

Ik ging cursussen volgen, zoals coaching, NLP, ademtherapie en familieopstellingen. En ruim elf jaar geleden opende ik de deuren van mijn eigen praktijk. Ik bleef me verder ontwikkelen. Zo kwam lichaamsgerichte psychotherapie op mijn pad. En ben vijf jaar gaan studeren naast mijn werk als marketing- en communicatieadviseur. Deze periode heeft letterlijk alles veranderd. Schil voor schil heb ik mijn gedrag, patronen, emoties en gevoelens als een ui afgepeld. Hierdoor heb ik mezelf door en door leren kennen. Voor het eerst kwamen lichaamsbewustzijn en mijn emotionele bewustzijn samen. Door groeiend zelfvertrouwen kan ik het leven beter nemen zoals het zich aandient. En kan ik genieten van wat ik wel heb, in plaats van wat ik mis.

Iets doen voor anderen

Hierdoor ontvouwde de zin van mijn leven zich als vanzelf en heb ik bewust gekozen om vrouwen en stellen met een (nog) onvervulde kinderwens te begeleiden. Of te helpen bij het maken van keuzes rondom adoptie, draagmoederschap, sperma- of eiceldonatie. De zin van mijn kinderloosheid met alle pijn en verdriet is duidelijk geworden door met mijn ervaringen iets te doen en kunnen betekenen voor anderen. Zo heb ik recent een praktisch handboek gepubliceerd over de verborgen lichamelijke impact van een onvervulde kinderwens. Hierin staat niet alleen mijn verhaal, maar geef ik veel voorlichting en ruim 100 tips waarmee mensen balans in hun leven kunnen brengen. Het is namelijk echt mogelijk om weer gelukkig en blij te zijn.

Bredere visie over de impact van kinderloosheid

Het is mijn wens om meer openheid en een bredere visie op de onzichtbare impact van een onvervulde kinderwens in onze samenleving te krijgen. Het onderwerp kinderloosheid wordt vaak omzichtig vermeden. In gesprekken ontstaan dan stiltes, die voor meer verborgen verdriet zorgen. Niet alleen bij de betrokkenen, ook bij hun familie en vrienden. Daarnaast creëert de ‘stille’ maatschappelijke verwachting dat je als vrouw of stel toch kinderen krijgt een beperkt beeld van de realiteit. En dit houdt mede het taboe in stand. Onbegrip ontstaat door onwetendheid en miscommunicatie. Voor mij een belangrijke drijfveer om hierover te blijven vertellen tijdens lezingen.

Natuurlijk kan ik ook nog steeds wel verdrietig zijn. Maar uiteindelijk heeft mijn ongewenste kinderloosheid me veel veerkracht, vrijheid en liefde opgeleverd. Ik geniet van het leven, want ik ben zoveel meer dan mijn onvervulde kinderwens. En vooral dankbaar dat ik nu anderen mag inspireren met wat voor mij zo nuttig is geweest tijdens mijn eigen proces.