"Met het wijd opengaan van de schooldeuren dreigt er in zijn bovenkamer een algehele lockdown"

De mooiste zomercolumns geschreven door onze lezers stromen binnen. Rianne Stouten schrijft over het nieuwe vakantiegevoel, maar ook over de positieve gevolgen van de coronatijd voor haar gezin. Want het niet naar school hoeven gaan, bleek verrassend goed te werken voor haar jongste zoon.

"Met het wijd opengaan van de schooldeuren dreigt er in zijn bovenkamer een algehele lockdown"

Toen de wereld in lockdown ging, zwaaiden bij ons de ramen wijd open. Verfrissende buitenlucht vulde het hele huis en blies alle werkstress en ademnood naar buiten. Ondanks het feit dat de klok op zijn plaats bleef hangen, kregen we opeens de tijd. De tijd om de wekker wat later te zetten. De tijd om rustig te eten. De tijd om intensief muziek te maken. De tijd om veel te lachen en ook de tijd om ruzie te maken. En die tijd hebben we genomen.

Algehele lockdown in de bovenkamer

Tussendoor is er trouw en met grote inzet gewerkt. Aan de bureaus in de slaapkamers en aan de keukentafel. Wat schoolwerk betreft is het vooral voor onze jongste een gouden tijd geweest. In alle rust heeft hij kunnen werken aan rekenen en taal. Het laatste valt hem best zwaar. Samen hebben we ontdekt dat hij veel inzicht heeft en een ijzersterk geheugen. En vooral hijzelf verbaasde zich hierover. Hij ziet zichzelf voornamelijk als een dyslectisch taalprobleem.

Helaas was de drie maanden durende schoolvakantie te kort om zijn wat negatieve zelfbeeld positief genoeg te laten ontwikkelen. Maar er is hoop, want vandaag heeft hij weer een vrije dag. De basisschoolleerkrachten wijden zich aan zelfstudie en kunnen hun leerlingen daar niet bij gebruiken.

Uiteraard starten we deze dag met het nodige huiswerk. We weten inmiddels hoe het werkt. Topo, verkeer en een spreekbeurt staan op het programma. Al snel merk ik dat zoonlief wiebelig geconcentreerd is en de waterlanders hemhoog zitten. Met het wijd opengaan van de schooldeuren dreigt er in zijn bovenkamer een algehele lockdown. Ik sleur hem door het werk heen en besluit dat we er even op uit moeten.

Groen licht voor een witte kubus

We kiezen voor het plaatselijke tuincentrum. We mogen samen met één winkelwagen naar binnen. Alleen dat is al feest. Zoonlief ploft in de kar en ik drentel hem de winkel door. Regelmatig springt hij uit de kar om één en ander van dichtbij te bekijken. ‘Mam, mam, kijk....’ Ik ken hem. Om aan zijn enthousiasme tegemoet te komen moet ik gewoon even de tijd nemen om alles te bekijken wat hij voor mijn ogen houdt. 

De ogen van onze jongste vallen op een groezelig witte kubus. Hij bekijkt hem van alle kanten en komt tot de conclusie dat het licht moet kunnen geven. We sjouwen de dobbelsteen naar een stopcontact en proberen hem uit. We raken niet helemaal overtuigd van de werking van het apparaat maar zoonlief heeft er toch vijf euro van zijn zakgeld voor over. Ik geef hem groen licht.

Rust en ruimte

Ik werp nog een laatste blik over de stoffige koopjes. Opeens zie ik de klok. Het zijn niet zozeer de zwarte wijzerplaat en de gouden cijfers die mijn aandacht trekken. Wat me voorover laat buiten is het ietwat beduimelde briefje op de glasplaat. ‘Loopt elke dag 5 min. langzamer’ lees ik hardop. En ik schiet luidkeels in de lach. Deze moet ik hebben.

Dit is een voorzichtig begin van de grote omslag in ons gezin. Een vernieuwd levensmotto. ‘Hier hebben we wel een klok, maar we hebben vooral de tijd.’ Ik besluit de klok toch op de plank te laten liggen. Biddend dat hij daar tot zegen zal zijn van het koopjesjagend publiek. Ik gun ook hen rust en ruimte. Een nieuw vakantiegevoel. Tijd om zielsblij te kunnen zijn met een lichtgevende kubus van vijf euro.

Schrijf jij ook een zomercolumn voor NieuwLicht?

Word ook zomercolumnist!

Altijd al een artikel willen publiceren, maar geen idee waar te beginnen? Heb je een duidelijke mening over een maatschappelijke misstand of een opmerkelijke situatie? Schrijf je prikkelend en helder? Dan ontvangen we graag een zomercolumn van jou!

Lees verder