Wat je aandacht geeft, groeit

Zomercolumn Rianne Stouten

De mooiste zomercolumns geschreven door onze lezers stromen binnen. Rianne Stouten schrijft over natuur in Nederland. Soms kan fascinerende natuur zo simpel zijn als een paar wandelende takken in huis.

Wat je aandacht geeft, groeit

Laatst hoorde ik dat onderzoek heeft aangetoond dat de gemiddelde museumbezoeker maximaal drie seconden van zijn tijd wijdt aan het bekijken van een museumstuk. Ik bedenk het me opeens terwijl ik midden in de woonkamer op de grond zit. Maximaal drie seconden. Dan boft ons nieuwe levende have in de aquariumbak voor mijn neus enorm. Ik zit sinds een week of drie namelijk zeker tweemaal daags minimaal drie minuten te turen door het ietwat groezelige glas van de bak. Menige kunstenaar zal er jaloers op zijn. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ook ik moeite heb met me langdurig concentreren op een stilstaand kunstwerk.

Daarom verbaas ik me erover dat het levende in de bak steeds mijn aandacht kan vangen. Het heeft namelijk meer weg van een stilleven dan van een levendige diergaarde. We zijn namelijk sinds een aantal weken de trotse bezitters van een vijftal wandelende takken. Omdat overbevolking dreigde in een van de lokalen van de basisschool van onze jongste heeft de meester een groot deel van het wandelend gedierte ter adoptie afgestaan. Uiteraard was zoonlief hier direct voor in en heeft zes kleintjes onder zijn hoede genomen. Helaas heeft één van hen het leven inmiddels gelaten. Hoewel de anderen er nog zijn, zien we weinig leven in de brouwerij. Om de diertjes te kunnen vinden is langdurig turen noodzakelijk. Als je vluchtig kijkt denk je meteen geen enkel leven te zien. Maar als je wat langer staart, ontdek je ze opeens. Zomaar hangend aan een blaadje. Loodrecht boven de nerf. En je voelt je genept.

De stiekemerd

Dan opeens zie je dat er één op het glas recht voor je neus zit en al die tijd al zat. De stiekemerd. Een derde hangt aan het gaas dat over het aquarium gespannen is. Bewegen zie je ze zelden maar de gaten in de klimopblaadjes zijn er de stille getuigen van dat de takken zich wel degelijk verplaatsen. Makkelijkere huisdieren hebben we nooit eerder gehad. Na een week of drie vervangen we de klimoptakken en houden we een volkstelling. En dagelijks bevochtigen we de groene bladeren met water uit de plantenspuit. En dat is het dan. Tijd genoeg om te zitten en te turen dus.

Het verbaast me dat, hoewel je ze niet hoort en nauwelijks ziet, ze toch zo onze aandacht hebben. Laatst zag ik zelfs een vriendin van onze middelste de plantenspuit ter hand nemen en onze takkenvrienden verfrissend begroeten. Wat je aandacht geeft, groeit. Zelfs de liefde voor een onbeduidende wandelende tak kun je blijkbaar overbrengen. En door onze aandacht hebben de kleine wezens de mogelijkheid gehad in een paar weken tijd in lengte te verdubbelen. We zijn er zo aan gehecht geraakt dat we besloten hebben ze mee te nemen op vakantie. Ze verdienen onze aandacht. Klein, levend en wonderlijk als ze zijn.

Ik sta op van de vloer en zak even in de stoel in de hoek van de kamer. Klein, levend en wonderlijk. Dat is het werk van de Schepper. In de afgelopen tijd is Zijn aandacht voor dat wat Hij schiep meer dan duidelijk geworden. De aarde groeit en bloeit zoals ze lange tijd niet heeft gedaan. Hij geeft de zon en de regen op de juiste tijd. Hij doet het met aandacht. Ik leun achterover en ben er stil van want ik weet dat Zijn aandacht er ook is voor mij. Wat je aandacht geeft, groeit. Laat staan als Hij het aandacht geeft. Ik wentel me een paar keer om en om in de warmte van die hemelse betrokkenheid want wat wil ik graag groeien in aandacht voor alles wat Hij schiep.